Noname HiFi’den Ertan Öksüz geçenlerde aşağıdaki yorumu göndemişti:

Merhaba,

Linkleriniz arsına bizi de eklerseniz çok memnun oluruz. Makalelerinizi sitemiz de de yayınlarsanız pek çok kişi de istifade edebilir.

Saygılar

NonameHifi

Kendisine teşekkür ederim.

Yazıların çoğunu burada yayınlamamın birkaç önemli nedeni var:

• Forumlarda mesaj kalabalığı arasında yazılar kayboluyor ve zaman geçince çok zor bulunuyor. Bazen ben bile kendi mesajımı bulmakta zorluk çekiyorum. Hele bazı forumlarda iki arama arası süre mecburiyeti koyulunca birşey arama hevesim hepten kaçıyor. Bu şekilde yazıların toplu olarak ve daha kolay şekilde bulunacağına inanıyorum.

• Yine forumların sahipleri haklı olarak bazı konuları  forumlarında görmek istemiyor. Bir sürü abuk tipin cirit attığı sanal ortamlarda bu gayet normal ve yapılması gerekli bir denetim. Ama öte yandan ben de yazarken kendimi kısıtlamadan rahat rahat istediğim konularda yazmak isiyorum.

• Eğer istersem meselâ Serdar Turgut’un penis yazıları gibi, ben de “Penis ve Audio” dizisi hazırlayabilmeliyim. Ya da gelen abuk mesajları “Dallama Köşesi” adı altında toplayabilmeliyim. (memnuniyetle söyleyebilirim ki bu konuda şimdilik elimde materyal yok ama belli mi olur) Belki yaparım belki yapmam ama kısıtlama olmaması bence çok önemli.

Durumlar işte böyle, buradaki yazıları faydalı bulan Moderatörler, okuyucular ya link göstererek ya da konuları alıntı olarak yayınlayabilirler. Burada bir kısıtlama olması mevzubahis değil. Bilgi paylaşınca çoğalır.

Başlıkta da yazdığım gibi buradaki yazıların “Hiçbir Hakkı Mahfuz Değildir“.

Birkaç haftadır çeşitli müzik türleri ve çeşitli Sample Rate’lerle yaptığım upsampling denemeleri daha önce de yazdığım gibi çok olumlu geçti.

Bu işle ilgilenenlerin bildiği gibi Upsampling yeni bir şey değil. Bir sürü DAC bu işi içindeki elektronik devreler sayesinde gerçek zamanlı olarak yapmakta. Buradaki soru bu işi “çalma sırasında gerçek zamanlı yapmak mı daha sıhhatli, yoksa bu iş için özel bir yazılımla dosyalarınızı önceden bu işleme tabii tutmak mı?”

Bence ikinci seçenek daha sıhhatli.

Benzer bir soruyu daha önce de sormuştuk. “0″ ve”1″leri CD den gerçek zamanlı okumak mı daha başarılı, yoksa EAC‘la zaman kısıtlaması olmadan hard-disk’e aktarıp oradan bilgisayar aracılığı ile dinlemek mi? Burada da ikinci seçeneğin daha iyi olduğu gittikçe daha yaygın olarak kabul görüyor.

Bu arada dikkatimi çekti, Weiss’in Saracon adlı bizim beleş r8brain benzeri bir yazılımı varmış. Sitesinden bakabilirsiniz. Tabii oldukça pahalı bir yazılım olduğu kesin.

Gelelim son izlenimlerime. Dosyalara upsampling işlemi uyguladıktan sonra oluşan kalite “24bit Stüdyo Master” kayıtlar ve CD’lerden çevrilen FLAC dosyaların arasında biryerlerde oldu.

Izlenimlerime birkaç ekleme daha yapayım:

• Çeşitli sample rate’leri denedim ama bence en başarılı çevirim 24bit/88.2kHz ile oldu. 24/176.4′ü de denemek isterdim ama r8brain yazılımının bu seçeneği maalesef yok. 176.4′de 44.1′in tam sayı katı olduğu için başarı şansı büyüktü.

• Detaylarda ve dinamikte 16bit FLAC’lara göre bariz iyileşme var.

• Genel olarak baslarda bir artış oldu. Hatta çok nadir olarak bazı parçalarda fazla bas oluşup rahatsız edici olunca o parçayı silip tekrar 16 bit’lik orjinalini geri yükledim.

• Normal olarak arka planda kalan enstrümanlar biraz ön plana çıktı ve daha iyi duyulur oldu. Avantaj mı? Bana göre evet, ben beğendim ama zevkler değişiktir, beğenmeyen olabilir tabii.

• Senfonik klasik müzikte bazen çok iyi netice vermedi ama genellikle başarılıydı. En iyi sonuçlar Jazz ve Latin vokal ağırlıklı slow parçalarda oldu. Klasik müzikte ise keman, çello, piyano ağırlıklı parçalarda da başarı oranı çok iyiydi.

• Bu işe kalkışacaksanız diskinizde “çevireceğiniz albüm sayısı x 1GB” gibi yer açın. Yani büyük ihtimalle sizi bilgisayar mağazasına bir ziyaret bekliyor

Sonuç olarak “uğraşmaya değer mi” derseniz, kesinlikle evet derim. Biraz vakit alıcı bir çevirim şekli ama sonuçta bu işi bir kere yapacaksınız. Ben 60 civarında şu anda en çok dinlediğim CD’yi 24/88.2 FLAC’e çevirdim ve keyifle dinliyorum. Vakit oldukça da yenilerini ekliyorum.

Tabii burada yazdıklarım subjektif değerlendirmeler, kişiden kişiye ve sistemden sisteme değişir.

Bir deneyip dinleyin derim. Belki bize beğendiğimiz albümlerin Stüdyo Master Kayıtları çıkıncaya kadar bize bir alternatif sunar, kim bilir!!!

Kolay gelsin.

Epeyi zamandır Linn sitesine bakmamıştım. Geçen gün bakınca bir sürü yenilik gördüm. Hi-Def ve 16bit’lik kayıtların sayısı gün geçtikçe artıyor, ama esas yenilik başkaydı.

Bu Hi-Def işi iyi hoş da eğer hızlı bir internet bağlantınız yoksa satın aldığınız albümleri indirmek sorun olacaktır. Albüm başı 1GB civarı dosya büyüklüğü ile oldukça büyükler.

Yakında çıkacağı söylenen 32bit’lik albümler ise işi daha da çıkmaza sokacaktır. Yanlış hesaplamadımsa 32bit/96kHz çözünürlükte bir albüm tahminen 3-4GB arası bir büyüklükte olacaktır. Internet üzerinden indirmek çok zahmetli.

Linn ise size bu albümleri bir hard-disk üzerine yükleyip göndermeye başlamış bile. Satın aldıktan sonra bütün yapacağınız gelen harici diski bilgisayarınıza bağlayıp keyifle dinlemek.

Firma bir adım daha ileri gitmiş, seçenekler arasında sadece USB diskler değil, NAS (Network Attached Storage) diskler de var.

Disklerin içine yüklenen müzik için ise değişik alternatifler var. Isterseniz bütün arşivi, isterseniz klasik müzik, isterseniz Hi-Def parçaları vs. diskin içine yüklenmiş şekilde satın alabiliyorsunuz.

Bizim gümrük mevzuatına göre bu diskler nasıl ithal edilecek bilmiyorum ama bir yolu bulunur nasılsa. Ya da distribütörler bir tane getirtir, sonra burada satın alacaklara lokal olarak disk kopyalanır.

Enteresan zamanlardan geçiyoruz. Işler gerçekten nefes kesen bir hızla değişiyor, gelişiyor, yeni fikirler havada uçuşuyor.

Gelişmeleri takip etmek bile zorlaşıyor.

Mario Frangoulis yeni piyasaya sürülen “Amor Oscuro” (Karartılmış Aşk) adlı harika CD’si ile bize keyifli dakikalar yaşatacak.

CD o kadar yeni ki daha Amazon’un sitesinde bile yok. Ama bizim sanal dükkanlarda yerini almış bile.

Albüm 1936′da Ispanya iç savaşı sırasında ölen Ispanyol şair, besteci Federico Garcia Lorca anısına ve onun şiirleri bestelenmiş. Federico Lorca’nın biografisini okuduğunuz zaman eşcinsel eğilimlerini farkdeceksiniz. Zaten parçaların Ingilizce adlarına ve bilhassa Mario kardeşimizin resimlerine bakınca da aynı tezgahtan geçtikleri belli oluyor.

Her neyse, geyiği bırakıp biz müziğimize bakalım. Herkesin tercihi kendine göre doğru!!

Nefis bir tenor gırtlağı olan Frangoulis’e bazı parçalarda diğer bir genç tenor Constantine Klironomos eşlik etmiş. Albüm klasik, Yunan, Ispanyol ve Jazz müziği ezgileri taşıyor, parçaların hepsi birbirinden güzelmiş. Ben çok çok beğendim, keyifle dinliyorum. Tavsiye ederim.

Peki Mario Frangoulis kimdir:

Mario Frangoulis 1967 yılında eski Rhodezya’da (bugünkü adıyla Zimbabve) doğdu. Çok zor ve ağır şartlarda geçen çocukluk döneminden sonra, 4 yaşına geldiğinde annesinin kız kardeşine ve kendisine Yunanistan’da kalabileceği bir ev bulmasıyla kurtulabildi.

Yunanistan’da teyzesinin yanında büyüdü. Çok küçük yaşlarda keman eğitimi almaya başladı. O yaşlarda bile besteler yapabiliyordu. 17 yaşına geldiğinde ise oyunculuk eğitimi almak için Londra’da Guildhall School’a kaydoldu.

Guildhall’daki okul günlerinde, arkadaşının kendisini cesaret vermesi üzerine katıldığı yarışmada “Maria Callas” ödülünü alınca, “Tenor” olan sesinin operaya yatkınlığının farkına vardı. Alfredo Kraus ve Marilyn Horne gibi ünlü sanatçıların içinde bulunduğu kurul tarafından New York’daki Juilliard Müzik okuluna burslu öğrenci olarak kabul edildi.

Ardından Krauss’un öğrencisi olarak Roma’ya yerleşti. 2002 yılında Sony Music’ den “Sometimes I Dream” adlı dünya çapında yayınlanan ilk albümünü piyasaya sürdü. Aynı yıl kasım ayında verdiği konser büyük ilgiyle karşılandı ve Sony Music tarafından konserin DVD’si piyasaya sürüldü.

Atina Olimpiyat oyunları açılış konserlerinde sahne aldı.

2005 yılında En iyi Film Müziği kategorisinde Grammy’e aday gösterilen “ De-Lovely” adlı filmin albümünde Lara Fabian ile beraber “So in Love” adlı parçasıyla yer aldı.

Sonraki albümü olan “Follow Your Heart” 2005 yılında Sony Music tarafından piyasaya sürüldü.

ASIO (Audio Stream Input/Output) dijital ses işlemlerinin düşük gecikme süreleriyle (low latency) yapılabilmesini sağlayan bir protokoldür.

Cubase, Nuendo, WaveLab vs.vs. gibi popüler yazılımların yaratıcısı Steinberg firması tarafından geliştirilmiş bu protokol, müzik yazılımlarıyla ses kartları arasında bir arayüz oluşturur.

“Peki arkadaş burayı okuyanların çoğu müzisyen değil, bize ne faydası olacakmış” derseniz, çok faydası olacağını söyleyebilirim.

Basitçe açıklarsam bu protokol ses giriş ve çıkışlarına bağımsız olarak daha kolay bir erişim olanağı sunduğu gibi, bir giriş ve çıkış arası senkronizasyon işlemini de yaparak, binlerce dolarlık donanım yerine yazılımların kullanılabilmesini sağlar.

Windows’un sesin kalitesini düşürdüğü söylenen K-Mixer yazılımını da bypass edip sinyalleri direkt olarak ses kart/DAC’a gönderir. Yani biz müzikseverlerin keyfini arttırıcı bir yazılım olarak tanımlayabiliriz.

Teknik açıklamalar bu kadar yeter. Ben her dâim “pro-audio” ürünler kullandığım için bu ASIO denen meretle tanışmam birkaç sene öncesine uzanır. O zamanlar sadece CD’leri diske aktarır ve mp3′lerimi dinlerken ses kalitesinin daha iyi olması nedeniyle tercih etmiştim.

Şu meşhur Hi-Def müzik yaygınlaşmaya başlayınca daha önce farketmediğim bir özelliğini keşfettim.

Biliyorsunuz disklerimizde çeşitli çözünürlükte parçalar yerlerini almaya başladı. Eskiden bu iş çok daha kolaydı. Redbook standardı olan 16bit/44.1kHz parçalar elimizdeki tek çözünürlüktü. Şimdi ise 16/44.1 - 24/88.2 - 24/96 - 24/176.4 - 24/192 vs. gibi bol miktarda dosya oluşmaya başladı bile. Bu formatları uzun süre arşivimizde birlikte dinleyeceğiz gibi görünüyor.

Işte ASIO’nun faydaları burada kendini gösteriyor. Eğer DAC’ınızın ASIO sürücüsü varsa, parçalar ve çözünürlükler arası geçişlerde sample rate ayarlamaları otomatik yapılıyor. (ASIO yanlızca Windows için var)

Yoksa MAC dahil bütün işletim sistemlerinde bu ayarlamanın her seferinde elle yapılması lazım. Bize mesela Linn Akurate DS gibi çok pahalı ve anahtar teslimi gelen Audio-Server’larda olan bir özelliği de ucuza sunuyor.

Eğer çeşitli çözünürlükte müzik dinleyecekseniz ve Sample Rate‘i elle ayarlamak istemiyorsanız size ASIO yolları gözüktü galiba. Tabii herşey o kadar hızlı gelişiyor ki belki yeni çıkan aletlerde benim bilmediğim özellikler ve yazılımlar eklenmiştir.

Aşağıya birkaç ekran görüntüsü koydum. Birinci resim EMU’nun kontrol panelinde 16/44.1′den 24/88.2 çözünürlükte bir parçaya geçerken alındı. Resimin sol alt kısmında “digital input status changed” yazıyor, yani Öztürkçesi yazılım yeni çözünürlüğü algılayıp ayarlarını de ona göre otomatik değiştirdi.

Ikincisi ise Foobar2000′daki ASIO ayarları. Gördüğünüz gibi 32bit kullanıyor ve tampon bellek (buffer) ayarı da isteğe göre yapılabiliyor. Benim en başarılı bulduğum ayarlar 32bit “bit dept” ve 14ms (milisaniye) tampon bellek büyüklüğü.

Pro-Audio ürünlerin en sevdiğim özellikleri bunlar, herşey isteğe göre ayarlanabiliyor. Müthiş bir kolaylık. Tabii ASIO yazılımı sadece benim kullandığım EMU’ya özgü değil. Bütün Pro-Audio ürünlerin kendi ASIO  yazılımları var.

Ek bilgi olarak burayı da okuyabilirsiniz.

Bu sene harika albümler birbiri ardına çıkıyor. 2008 müzik açısından güzel bir yıl olacak galiba.

Işte size tam yazın, denizin, dalgaların ruhunu ifade eden bir albüm.

Mariza Mozambik asıllı Portekizli bir Fado sanatçısı son albümü Terra‘da yine harikalar yaratmış. Ben birkaç gündür keyifle dinliyorum.

Sanatçı hakkında biraz bilgi verirsem:

2001 yılında yayınlanan ilk albümü, Fado Em Mim (İçimdeki Fado), Portekiz’de 4 kez platin plak satışına ulaşınca, uluslararası platformda da dikkati çekmeye başladı.

2002 yılında Quebec Yaz Festivali’nde “En İyi Performans” dalında birincilik alan Mariza, aynı yıl New York Central Park, Womad Festivali, Londra South Bank ve Lizbon’da kapalı gişe konserler verdi.

Jools Holland’ın şovunda İngiliz dinleyicilerin gönüllerini fetheden Mariza, 2003 yılında BBC Avrupa Dünya Müzik Ödülleri’nde “En İyi Sanatçı” ödülünü aldı.

İkinci albümü Fado Curvo (Eğri Fado), fadoyu tıpkı hayat gibi düz olmayan, içinde tutku, aşk ve her türlü iniş çıkışları olan bir müzik olarak tanımlıyordu.

Mariza’nın en son stüdyo albümü “Transparente (Şeffaf)” tüm Avrupa, Latin Amerika ve Amerika’da toplam 35’ten fazla ülkede yayınlandı. Portekiz’de bir numara olan albümü, Hollanda’dan Portekiz’e, Fransa’dan İspanya’ya yayınlandığı her ülkede büyük ilgiyle karşılandı.

2006 Kasım ayındaki canlı albüm çalışması “Concerto em Lisboa”’yı CD ve DVD formatı ile yayınlayan Mariza’ya Lizbon’daki Torre de Belem‘de kayıt edilen konserinde Lizbon Senfoni orkestrası eşlik etmekte.

Torre de Belem

2007′de Istanbul’a ikinci kere gelip bizlere nefis bir konser sunmuştu.

Birkaç ay öncesine kadar ne güzel CD’lerimizi FLAC’a çevirip güzel güzel müzik dinliyorduk.

Bu Stüdyo Master ve Hi-Def kayıtlar başımıza iş açtı.

Yaklaşık bir sene önce 24bit/96kHz kayıtlar deneme için yeni dinletiye sunulduğunda test için 2-3 tane indirmiştim. Dinleyince hayran kalmıştım ama nasılsa daha yaygınlaşmasına var diye bir köşeye atıp saklamıştım.

Sonra Linn Akurate DS dinletisi ve sonrasında görüldü ki işler hızla buraya doğru gidiyor. Derken internet üzerinden yeni satış siteleri hergün çoğalmaya başladı.

Bende birkaç albüm satın aldım ve yeni çıkan firmaların promosyon parçalarını da kaçırmadan indirdim. Şu anda yaklaşık 50 civarında Hi-Def parça arşivde kuzu kuzu yatıyor.

Problem ise bu parçaları dinledikten sonra CD’den dönüştürülmüş 16-/44.1′lik kayıtları eskisi gibi zevkle dinleyememem. Mesela bir Stravinsky Hi-Def dinledikten sonra Stravinsky’nin diğer albümleri çalmaya başlayınca oldukça yavan geliyor. Hi-Def kayıtların dinamiği, sahnesi, detayları ötekilerde kesinlikle yok.

Ne olacak o zaman? 50 parçayı hergün dinleyip dinleyip duracağız!!! Bana pek uymuyor doğrusu. Favori albümlerimizin Hi-Def kayıtları da çıkar mı, çıkmaz mı, çıkarsa ne zaman çıkar Allah bilir!!!

Derken parçaları 24bit’e çevirirsek kalitenin daha iyi olacağını okudum. Tabii burada orjinal stüdyo master’ları yakalamak mümkün değil tabii. Hedef ikisinin arası bir kalite olmalı diye düşünüp işe koyuldum.

Önce en sevdiğim 30 albüm seçip onları ilk önce 24bit/96kHz’e dönüştürdüm. Sonraki denemelerde 24bit/88.2kHz kulağıma daha iyi geldi ve dinletileri bunun üzerine yoğunlaştırdım.

Son gelinen durum şu:

1. 88.2kHz’lik dönüştürmeler bence 96kHz’liklerden daha iyi çalıyor.
2. Bir süre daha orjinal ve upsample edilmiş parçaları beraber dinleyeceğim ve eğer iyileştirmelerden %100 emin olursam arşivin hepsini 24/88.2′ye çevirebilirim.
3. Çevirim sonrası bir albüm yaklaşık 1GB büyüklüğünde oluyor. Bende de 1.400 civarında albüm olduğuna göre terabayt’lık diskler konusunda da yavaş yavaş araştırmaya başladım.

Yeni fikirler oluştukça eklemeler yaparım.

Reference Recordings’in deneme amaçlı satışa çıkardığı 24bit/176.4kHz stüdyo master kayıtları ne zamandır dinlemek istiyordum.

Ammaa albümün satış fiyatı kemiksiz 45$ + navlun, yani çok kazık.

Açıkçası çok merak etmeme rağmen paraya kıyıpta sipariş vermedim.

Efenim sonra 2L sitesinden promosyon 24/96 dosyalarını indirirken dikkatimi bir format çekti. Dosyanın açıklamasında “Stereo WAV DXD 24BIT/352.8kHz” yazıyordu. Bu da neymiş yahu deyip sitede yazanları okudum.

Parça DXD (Digital eXtreme Definition) tekniği kullanılarak WAV formatında kayıt edilmiş ve 24bit 352.8kHz çözünürülükte. Tabii dosyanın büyüklüğü de sesi kadar muhteşem. DXD-WAV dosyasının dakikası 100MB+, bir albümün 60dk olduğunu farzedersek albüm başı 6GB yer lazım. Nasıl kaydedildiği sitesinde yazılmış, işin teknik yönünü merak edenler siteden okuyabilir. Enteresan bir teknoloji. Sitede DXD’in tanımı şöyle yapılmış:

Digital eXtreme Definition is a professional audio format that brings “analogue” qualities in 32 bit floating point at 352.8 kHz. DXD preserves 11.2896 Mbit/s (4 times the data of DSD).

Hemen onu da indirdim ve çalmayı denedim. Tabii DAC hemen hata mesajı verdi. EMU’nun ve hemen hemen bütün DAC’ların işleyebileceği maximum çözünürlük 192kHz, sonrası şimdilik yok.

Sonra aklıma geldi, r8brain programıyla sample rate’i 24/192′ye düşürmeyi denedim ve başarıyla düşürdü.

Aynı parçanın 24/96 versiyonunu da indirmiştim. Ikisini arka arkaya dizip play düğmesine bastım ve pür dikkat ikisini de birbiri ardına dinlemeye başladım. Aşağıdaki resimde de göreceğiniz gibi parça “Joseph Haydn - String Quartet In D, Op. 76, No. 5 - Finale”.

24/96′ya göre ciddi bir fark vardı. Tek bir parçadan kesin sonuç çıkarmak sağlıklı olmayabilir ama aradaki fark aşağı yukarı 16/44.1-24/96 kayıtlar arasındaki kadar diyebiliriz.

Tabii bir de benim kullandığım beleş conversion programını da gözönüne alırsak, stüdyoda bu işi iyi bilen ses mühendisleri ve profesyonel amaçlı conversion yazılımları ile yapılan 24/192′ler kesinlikle çok daha başarılı olacaktır diyebiliriz.

Vallahi arkadaşlar bu işler o kadar hızlı gelişiyor ki, takip etmek bile zorlaştı. Stereo Mecmuasındaki Blue Note yetkilisiyle yapılan söyleşide 32bit’lik müziklerin yakında geleceği yazılyordu. Bu gidişle tahminimizden çok daha kısa zamanda gerçekleşecektir inanın.

Not: peki bu DXD tekniğini kullanan alet neymiş derseniz alet “Digital Audio Denmark AX24“.

Stereo Mecmusı’nın 6.sayısı çıktı, çok keyifli yazılar var.

Aşağıdaki resime tıklayarak PDF formatında ücretsiz olarak indirebilirsiniz.

Basitçe açıklarsam Upsampling bir parçadaki sample rate’leri arttırıp, dolayısıyla kaliteyi arttırıp, gürültü oranını azaltmaya yönelik bir yöntem.

Bu yöntem CDP/DAC’ların içindeki yazılımlarla gerçek zamanlı çalma aşamasında yapılıp daha kaliteli ses almaya yönelik bir yöntem olarak uzun zamandır kullanılmaktaydı.

Son teknolojik gelişmelerin ışığında, yeni çıkan yazılımlarla bu işlemin kalıcı olarak bir müzik dosyasına uygulanması ve hem “bit depth“, hem de “sample rate“in arttırılarak çok iyi neticeler alındığını sıkça okuyordum.

Ama şimdiye kadar deneyememiştim. Sonra r8brain adlı yazılımı keşfedince şeytan dürttü bir deneyeyim dedim. Bu ücretsiz yazılım WAV dosyalarını 24bit/192kbps’e kadar upsampling işlemi uygulayabiliyor.

Ben denedim ve enteresan sonuçlar çıktı. Nasıl yaptığımı basitçe açıklarsam:

1. Arşivinizden iyi bildiğiniz bir albümün WAV dosyasını ayrı bir klasöre kopyalayın.

2. r8brain yazılımını kurun.

3. üstteki resimde görüldüğü gibi bit depth ve sample rate’i ayarlayın ve düğmeye basın.

Yazılımın çevirmesi bittikten sonra iki dosyayı Foobar’a ekleyip çalma düğmesine bastım. Sonuç şaşırtıcı biçimdeydi.

Upsampling işleminden geçmiş dosya “sahne, bass, üç boyutluluk vs.vs.” açısından orjinal WAV dosyasından belirgin biçimde iyi çalıyordu. Defalarca dinledim, eğer placebo değilse bu böyle.

Güzelin kusuru: Dosya büyüklükleri orjinal (16/44.1) WAV’a göre 2.5-3 katı artıyor.

DAC’ları müsait olan arkadaşlar deneyip izlenimlerini yazarlarsa memnun olurum. Çalarken eğer ASIO plugin’i kullanmıyorsanız hem player’i, hem de DAC’ı elle 24bit ve 96khz’e ayarlamanız lazım. Unutmayın.

Eğer kulaklarım beni yanıltmamışsa iş çok enteresan ve stüdyo master kayıtlara yakın bir ses kalitesi oluştu. Favori CD’lerimizin gerçek “stüdyo master” kayıtları çıkana kadar bize daha kaliteli müzik dinletecek bir yöntem olabilir.

Bu arada bulduğum bir stüdyo kayıdını gerçek 24bit/192khz olarak dinledim. Izlenimlerimi birazdan yazarım.